Sittace

(syn. Brotogeris Ϯ Tuípará Parakeet B. tuipara) L. sittace  parrot; "Genus XXI. Sittace **) Wagl. SittichRostrum, lingua et pedes Psittacorum  ...  Americae incolae  ...  Species: 1. S. Tuipara.  -  2. S. Tui.  -  3. S. xanthoptera.  -  4. S. virescens.  -  5. S. Tirica.  -  6. S. euops.  -  7. S. murina  ...  **) Sittace, nomen Psittaci longicaudati apud Asianos, fide Plin.  -  Sunt qui nuperrime genus hoc naturale in diversa genera secreverunt, quorum vero characteres tam fugaces, tam parum stabiles sunt, et saepe tam minutiosi, ut vix verbis exprimi possint. Quoad formam universalem corporis, singulas capitis partes, ptiloseos structuram, imo quoad huius colorem, Sittacae parvae in maiores, hae in magnas, hae iterum in maximas, quas Macrocercos vocant, sine distinctis ac constantibus signis sensim transeunt. Interna quoque structura corporis, ad eas in genera distincta secernendas, nil certi mihi praebuit, ac tali modo species habitu universali ac pictura inter se plus minusve similes cumulare solummodo potui." (Wagler 1832).

Search for more names on the Key to Scientific Names in Ornithology by James A. Jobling.
Recommended citation
Jobling, J. A. (2018). Key to Scientific Names in Ornithology. In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2018). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. (retrieved from www.hbw.com on 9 December 2018).